Noot vooraf: kom je van 'boven de rivieren'? Lees dan hier De Patat-hardloop-paradox.

Ik ben geen geboren atleet. In 2012 begon ik met hardlopen. In die beginperiode kon ik ontzettend opzien tegen het hardlopen. De eerste 10 minuten kostten altijd het meeste moeite. Fysiek én mentaal. Eerst nog met de bemoedigende Vlaamse woorden van Evy Gruyaert met haar Start to Run programma. Daarna moest ik mezelf zien te motiveren. Maar ik zette door en hield me aan mijn schema. Blij met de eerste keer 5 kilometer non-stop. Tevreden met het eerste hardloop-evenement. Trots na de eerste halve-marathon. Maar die begindagen...

Het was alsof je wist dat je die dag nog een berg zou moeten beklimmen. Een berg waarvan je de top niet eens kon zien. Misschien komt daar de term 'ergens tegen op zien' wel vandaan.

Het uitzicht vanaf de berg

Ik ging eens bij mezelf te rade waarom ik niet wilde gaan hardlopen, maar het toch deed; ik wist dat het goed voor me was. Je wordt fitter, voelt je energieker en je bereikt wat. Om terug te komen op de berg-analogie hierboven; ik wist dat het uitzicht mooi zou zijn boven op de berg. En dat hoe vaker ik 'm zou beklimmen, hoe vaker ik het uitzicht (de beloning) zou ervaren. Misschien zou het na verloop van tijd ook wel makkelijk(er) gaan, omdat ik 'de weg' kende. En het uitzicht. Dat uitzicht kon ik in mijn gedachten voorstellen. Met andere woorden, ik wist waarvoor ik het deed.

Tijdens een van die hardlooprondjes begon ik eens na te gaan of het tegenovergestelde ook waar was. Zijn er ook dingen waar je de hele dag zin in hebt, maar waarbij resultaat tegenvalt? Het duurde niet lang om te ontdekken dat friet hier het perfecte voorbeeld is. Voor mij dan, maar wellicht herken je het in een andere 'guilty pleasure'. Soms kan je de hele dag zin hebben in friet, maar wanneer je het vette goedje dan achter de kiezen hebt voel je je me meestal niet erg prettig of heb je misschien zelfs last van buikpijn.

De frietberg

Om mijn berg van hierboven er weer bij te halen. Het is super gemakkelijk en kost geen enkele moeite om friet te gaan eten. Dus in plaats van een berg op, glijden we nu van de berg af. Het dal in. Het is er donker en het uitzicht valt tegen.

Nu ben ik dit verschijnsel gaan omschrijven als de Friet-hardloop-paradox. Het is een mooi verhaal om mijn relatie met sport & friet duidelijk te maken. En grappig is het ook wel een beetje. Zo sprak ik er ook laatst over met Joost Pluijms, sportpsycholoog en wetenschapper. We kenden elkaar nog van de Technische Universiteit Eindhoven en sinds een tijd woont Joost bij me in de buurt. Enfin, samen gingen we op onderzoek uit naar hoe we deze 'paradox' kunnen verklaren. Ja, ik weet dat het niet echt een tegenstelling is, maar paradox klinkt toch gewoon goed ;)

Enter Sportpsycholoog Joost

Joost: "Wat ik vooral hoor is je verstand dat ergens iets van vindt: ‘het wordt nu wel tijd om te hardlopen Bart, zou je niet eens gaan, kom op Bart, we gaan lekker een frietje eten, je hebt hard genoeg gewerkt…’. Vaak zegt je verstand iets wat begint met ‘ik moet…’ Of ‘ik mag niet…’. Ik heb mijn verstand een naam gegeven: James. James is best wel perfectionistisch en zegt meestal dat het nog niet goed genoeg is. Dat herken ik nu vaak, bijvoorbeeld voor lezingen of workshops. Vaak bedank ik James dan even en ga dan vooral doen wat ik wil doen, namelijk sporters begeleiden of een toffe team workshop neerzetten. Uiteindelijk zijn gedachten maar gedachten en gaat het er om wat je doet. Deze oefening helpt mij om te defuseren met (lastige) gedachten en gevoelens^[1]”.

“In essentie gaat je friet-hardloop-verhaal ook over gedragsverandering. Omdat je al 'weet' dat iets goed of slecht voor je is. Maar in die transitieperiode verlang je nog steeds naar een reward, een beloning. Soms is dat vooraf, soms is dat achteraf.”

Positieve feedback-loop

In een wetenschappelijke studie^[2] concludeerden de onderzoekers dat het belangrijk is om een positieve feedback-loop te creëren. Dus niet jezelf belonen met iets lekkers na een moeilijke taak (extrinsiek), maar zorgen dat de activiteit zélf lonend wordt (intrinsiek). Dan creëer je een zelfvoorzienende vorm van motivatie en kom je simpelweg verder.

Of zoals de Amerikaanse gedragswetenschapper Michelle Segar zegt:
Het enige dat telt bij mensen die willen gaan sporten is dat ze iets ontdekken wat ze een goede ervaring geeft. Een ervaring die ze vaker zouden willen hebben. Als je jezelf beloont na de activiteit, ga je op den duur de activiteit overslaan en begin je bij de beloning. Joost: “Ik heb die ervaring gehad met kitesurfen afgelopen jaren, ik kan nu steeds beter varen, wat op zichzelf al een kick (beloning) geeft; ik ben vervolgens ook moe, voldaan en (iets) fitter en kan er daardoor dan weer een week tegenaan. Een beloning na de activiteit is niet nodig”.

Wilskracht is ook een spier

Daarnaast is het interessant om naar wilskracht te kijken. Uit een bekend onderzoek^[3] blijkt dat het moeilijk is continue weerstand te blijven bieden aan verlangens. Nadat je voor een taak veel wilskracht hebt moeten tonen of gebruiken is het veel moeilijker om dat bij een volgende taak ook weer te doen. Wilskracht wordt tegenwoordig gezien als een soort spier die je kunt uitputten. Een beperkte bron. Je kunt het trainen tot op zekere mate, maar dat kost veel tijd en moeite. Maak het jezelf dus niet te zwaar.

Natuurlijk wil dat niet zeggen dat je na het hardlopen nooit friet moet eten, maar dat het goed is om te zien dat je ook maar een mens bent. Na een lange werkdag heb je niet altijd zin om te sporten, en dan kan een bak friet best eens een goede troost zijn. Morgen weer een dag.

Leen Gorissen is innovatie bioloog en transitiekundige en publiceerde onlangs haar tweede boek NI, Building the Future of Innovation on millions of years of Natural Intelligence, over wat én hoe we kunnen leren van de natuur. De natuur die, zoals Leen vertelt, het resultaat is van 3,8 miljard jaar experimenteren, evolueren én aanpassen. Die kennis kunnen vertalen naar context, dat is Natural Intelligence. Voor mij was dit een mooie gelegenheid om eens met Leen af te spreken en te ontdekken hoe het is om iemand te interviewen. Hieronder mijn gesprek met Leen Gorissen.

Op een zonovergoten maandag begin september sprak ik met haar af in Borgerhout, Antwerpen. We kenden elkaar via via, zoals je eigenlijk de meeste mensen blijkt te kennen. Om bij te praten, maar ook om de entourage van dit gesprek passend te laten zijn, wandelden we door de stadse natuur van het Te Boelaerpark en het Boekenbergpark. We staken de ring van Antwerpen over, het viaduct loodste ons over de 8-baanse asfaltstrook en we grapten over wie er nu eigenlijk mondkapjes op zouden moeten. De auto's of wij mensen.

Wat kunnen we leren van de overlevenden?

Leen: "Als je kijkt naar de natuur en alle soorten die op aarde hebben bestaan, dan is 99,99% al uitgestorven". Twee gedachten gaan door me heen. Allereerst klinkt dit als een marketingpercentage. Was het niet geloofwaardiger geweest als dat percentage 98.74% zou zijn geweest? Ten tweede, en belangrijker, rijst de vraag of dat eigenlijk erg is. Leen stelt me gerust dat het inderdaad niet erg is, want de belangrijke vraag is wat het zegt over de 0,01% die overleven en er dus nog altijd zijn. Ik, als Darwin-fanboy, opper dat het de fittest zijn. Leen knikt instemmend maar voegt toe dat we Darwin's evolutietheorie moeten interpreteren als Survival of the Fittingest; niet de sluwste, sterkste of slimste soorten overleven, maar de soorten die zich het beste konden aanpassen aan de omstandigheden. Veerkracht; de flexibiliteit om te kunnen omgaan met (voortdurende) verandering.

Ik heb het gevoel, vertel ik Leen, dat wij mensen een oneerlijk voordeel (unfair advantage) hebben, omdat wij natuur omzetten in cultuur. Spelen wij niet vals ten opzichte van andere soorten? Leen: "De mens speelt niet vals in de zin dat wij zelf één van de experimenten van de natuur zijn; met fantastische vaardigheden als denken en communiceren. Wat wij maken en bouwen (denk aan steden of auto's) is dan evengoed natuur”.

Vragend kijk ik haar aan, omdat ik een ander beeld bij het woord natuur heb. Dan gaat ze verder: “De 0,01%, 'de overlevenden', hebben geleerd hoe je condities kunt creëren die het leven bevorderen. Ze hebben van de aarde een betere plek gemaakt. Voor zichzelf, maar ook voor andere soorten. De mens heeft echter behoorlijk degeneratief geleefd, mogelijk gemaakt door de veerkracht van de aarde. Als mens zijn we gaan denken dat we geen onderdeel meer zijn van de natuur. We zijn de natuur als iets buiten onszelf gaan beschouwen, waardoor je het veel makkelijker kan uitbuiten en manipuleren. De illusie van human exceptionalism, de mens staat boven de rest”.

Natuurlijke intelligentie in de praktijk

De sleutel naar duurzame vooruitgang ligt voor Leen zonder twijfel bij de natuur. In Natural Intelligence geeft Leen een overzicht van methodes aangevuld met talrijke voorbeelden en op onderzoek gebaseerde argumentaties: Hoe we van de natuur kunnen leren door haar na te bootsen (biomimicry), ecosystemen kunnen opzetten (bijvoorbeeld met permacultuur) en levensbevorderend kunnen zijn (regenerative design & development). Op mijn simpele vraag 'hoe dan?', antwoordt ze:

Stap 1: Ga de connectie met de natuur aan. Kijk, onderzoek, leer, kopieer en pas toe.
Stap 2: Bedenk hoe we dingen kunnen maken die levensbevorderend zijn. Zoals de 0,01%, die dat al miljarden jaren doet.

Wat kan blijven bestaan en wat niet

Een kernbegrip voor Leen is potentieel; wat kan en wil iets zijn? Dat klinkt vaag, merk ik op. Leen: "Elk individu, elke plek heeft een intrinsieke essentie. Als je de juiste condities creëert dan kan dat naar buiten komen. De natuur wil blijven leven, dat is haar enige doel. Als we dat ook in acht nemen voor de producten die we ontwerpen en voor de systemen waarin we leven, dan ben je past echt regeneratief bezig. Het helpt niet om te denken in goed of slecht, maar in 'wat kan blijven bestaan en wat niet?'”.

Regeneratie is de blauwdruk voor innovatie van de natuur. Het is een proces van vernieuwing dat leidt tot verbetering van een systeem. Leen: "De wereld gezonder, rijker, vitaler en meer levensvatbaar achterlaten". Een mooie en tegelijkertijd simpele gedachte: Als we dat als voorwaarde stellen voor onze eigen innovaties en processen, dan zijn er geen 'hidden-costs', geen negatieve impact. Geen verliezers.

Veranderen begint met pioniers

Hoe brengen we zo'n verandering, zo'n transitie teweeg? Het klinkt als een gigantische taak, zeker in een huidig klimaat van polarisatie, minachting voor de wetenschap en een algemene verharding van meningen.

Leen: "Ook hier geldt de natuur als inspiratiebron. Een ecosysteem ontstaat altijd met pioniers. Pioniersorganismen zijn soorten die kunnen overleven wanneer de condities heel moeilijk of zwaar zijn. Voorbeelden daarvan zijn berken of klaprozen. Dit soort organismen maken nutriënten (voedingsstoffen) in de bodem vrij, zodat die beschikbaar zijn voor anderen. Ze creëren op die manier een microklimaat zodat ook anderen kunnen overleven en het hele ecosysteem rijker kan worden".

Als een soort kolonisten, opper ik. En die hebben we dus ook nodig onder de mensen. "Inderdaad", gaat Leen verder. "Pioniers zijn de eersten om in een verstoord leefmilieu op te komen, maar in tegenstelling tot hoe wij als mens kolonisatie hebben ingevuld, leiden natuurlijke kolonisatieprocessen altijd tot meer, niet minder. Ze scheppen condities waardoor het systeem naar een hogere orde van gezondheid, soortenrijkdom, vitaliteit en levensvatbaarheid kan evolueren. Mensen zoals Jan Rotmans en Marjan Minnesma zijn belangrijke pioniers".

Jan Rotmans, voor wie hem niet kent, kun je zien als de vaandeldrager van het transitiedenken in Nederland. Als professor transitiekunde is hij verbonden aan de Erasmus Universiteit en mede-oprichter van initiatieven als DRIFT (Dutch Research Institute For Transitions) en Urgenda. Stichting Urgenda is bekend van de klimaatzaak tegen de Nederlandse overheid, waarin Marjan Minnesma actiever klimaat- en energiebeleid eist. Wanneer ik vertel dat ik Rotmans ook wel behoorlijk activistisch vind, reageert Leen: "Ja zalig toch. Hij noemt zich ook niet voor niets scientivist".

Overtuigen of inspireren?

Zelf heb ik het gevoel dat dat activisme, voor welk groter goed dan ook, vaak weerstand oproept bij mensen. Die frictie lijkt te impliceren dat mensen niet gered willen worden. Leen: "Ja, dat klopt en dat is ook frustrerend. Langs de andere kant is dat ook heel logisch, want zoals Rotmans zegt: 'Iedereen weet wat ie verliest, maar niemand weet wat je ervoor terug krijgt'. Mensen gaan dus sowieso in het defensief. We kunnen doen alsof klimaatverandering er niet is, maar daardoor gaat het niet weg."

Maar betekent dat dan dat je fel moet zijn om te overtuigen of moet je het van onderuit proberen te voeden en wortel laten schieten? Ik vraag het me af. Leen: "Waarom zou er maar één optie zijn? Iedereen kan doen waar hij of zij zich het beste bij voelt. Ikzelf probeer niemand te overtuigen. Ik laat iets zien, hoop mensen te inspireren om op een bepaalde manier naar dingen te kijken en daar trekt iedereen zijn eigen conclusies uit. Het enige vereiste is een open mind". Maar hoe ga je dan om met de conservatieve mensen? Zij die avers zijn van verandering, vraag ik. Leen: "Ik probeer niet te veel aandacht te besteden aan conservatieve mensen, die vertragen de boel alleen maar. Tegelijkertijd ben ik verrast door het innovatieve denkvermogen van mensen. Alleen het in de praktijk brengen is soms lastig".

Werk vanuit je cirkel van invloed

Dus, vraag ik Leen, als we mensen willen overtuigen moeten we vandaag niet op een zeepkist op de Markt hier in Antwerpen gaan staan om duurzaamheid en tolerantie de prediken? Kalm antwoordt ze: "Nou waarom zouden we dat moeten doen, ik kan slechts beïnvloeden wat in mijn cirkel van invloed ligt." Leen stopte met haar goede baan bij een Belgische overheidsorganisatie gericht op duurzaamheid, omdat ze vond dat ze te weinig impact maakte. Met haar eigen 'Studio Transitio' geeft ze nu lezingen, workshops mits de COVID-19 maatregelen dat toestaan en publiceerde onlangs het boek Natural Intelligence.

Ik vind het sterk dat Leen de 'Circle of Influence' (naar Stephen Covey) erbij haalt, omdat mensen vaak lijken te denken dat ze in hun ééntje de 'last van de wereld' moeten dragen. Dat niet doen en focussen op wat je wél kunt, vind ik erg mindful. Leen: "Toch is het niet zo zwart-wit hoor, er zijn echt wel nachten dat ik wakker lig over de staat van de wereld. Als bioloog besef je hoe fragiel de huidige situatie is. Maar als ik daarin vast blijf zitten, ben ik niet regeneratief bezig".

Als we allemaal denken dat de situatie hopeloos is, dan gaan we niets veranderen. Veel mensen doen niks omdat ze denken dat ze te klein zijn. Maar met elke beslissing die je neemt, investeer je ofwel in het oude systeem, of in het nieuwe systeem". Een beter milieu begint dus écht bij jezelf.

Impact maken door inspireren, niet door bekeren

Het idee dat je de massa niet koste wat kost hoeft te overtuigen is op een bepaalde manier nieuw voor me. Leen kijkt daar dus anders naar. Ze vertelt: "Als ik iets verander en ik inspireer daarbij 2 mensen om iets te veranderen. Die twee mensen inspireren op hun beurt ook weer twee mensen. Enzovoort. Dat is exponentiële groei die leidt tot exponentiële verandering". Precies dat is haar doel met haar workshops, lezingen en boeken.

Een deel van de leercurve voor Leen is het omgaan met paradoxen. Mensen namen haar kwalijk dat ze niet 100% duurzaam was, want ze genereert nog steeds afval, neemt het vliegtuig voor conferenties en het geven en volgen van opleidingen. Maar, zo redeneert ze, als ik op een eilandje ga zitten en niet meer deelneem aan de samenleving, waar is dan mijn exponentiële impact? Als ik niet meeveer met de huidige samenleving kan ik geen impact maken. Dat is een gegeven van de huidige maatschappij".

Ook wil ze impact maken zonder dat er een afhankelijkheid naar andere mensen en systemen vanuit gaat. Direct impact maken. Om dat te doen gaat ze in de komende tijd 10.000 bomen planten. 10.000 bomen die allemaal koolstof opnemen, eten genereren en de biodiversiteit ondersteunen. 10.000 bomen ergens in Frankrijk, waar ze een stuk land aankocht en verder gaat met haar missie om ons te inspireren naar de natuur te kijken. Vooruitgang zoals de natuur altijd al vooruit is gegaan.

Life wants to live

De energieke en tegelijkertijd kalme visie van Leen is aanstekelijk én zet je aan het denken. De volgende keer dat ik door het bos wandel, of simpelweg door de stad loop, ga ik proberen zelf de natuurlijke intelligentie te ontdekken. De natuur bezit zoveel kennis; ze weet wat werkt en probeert al miljarden jaren de beste vorm te vinden. Ze weet wat kan blijven bestaan en wat bijdraagt aan het in stand houden van het leven op onze planeet. Elk level wil blijven leven. Het voelt als een perfect uitgekristalliseerd kunstwerk.

Dat wij actief moeten werken aan het herstellen van de balans van dat 'kunstwerk' is voor mij al lange tijd duidelijk. Leens boodschap over pioniers, potentieel en levensbevorderend bezig zijn heeft me een extra verdieping gegeven over de transitie waar we voor staan. Haar methode van exponentiële verandering geven me het vertrouwen en de rust om mensen te gaan inspireren, in plaats van ter plekke te moeten bekeren.

Meer lezen over Leen en Natural Intelligence?

Meer informatie over Leen vind je op de website van Studio Transitio. Haar boek heeft een eigen webpagina én blog: NaturalIntelligence.info. Voor de Vlaamse website Re-Story schreef Mischa Verheijden een diepgaand artikel over Leens ideeën.

Soms wil je iets graag, maar heb je geen inspiratie om aan de slag te gaan.
Of;
Soms heb je een goed idee, maar mis je de motivatie om er iets mee te doen.
Of;
Je hebt zin om iets (nuttigs) te gaan doen, maar hebt geen idee wat je moet gaan doen.

Herkenbaar? Ik hoop het, want anders ben ik misschien toch unieker dan ik dacht. Volgens mij heeft iedereen wel eens last van de bovenstaande situaties. Soms heb ik zoveel ideeën om iets te maken, maar is toch de drempel te hoog om eraan te beginnen. Dat klinkt heel raar, want toch wil je het graag.

Schrijven is hier een goed voorbeeld van. Ik wil graag meer schrijven, maar kan vaak tig redenen bedenken om iets anders te gaan doen. Ik vind, bijvoorbeeld, dat ik me beter in de materie moet verdiepen of denk dat ik geen waarde kan toevoegen aan alles wat er al over een onderwerp geschreven is. Natuurlijk heeft dat te maken met een vorm van perfectionisme (iets wat ik altijd ontkend heb overigens), maar ook met het gevoel een drempel over te moeten. Als Y, dan kan ik X.

En dat is onzin. Hoor je dat, en ik heb het nu ook tegen mezelf, dat is onzin. Writer’s block, Designer’s block of creativity freeze; Het zit in je hoofd. Actie is namelijk niet het gevolg van motivatie, maar ook de oorzaak! Hetzelfde geldt voor inspiratie. Actie is niet het gevolg van inspiratie, maar ook de oorzaak er van.

Vaak zijn we pas gemotiveerd als iets goed lijkt te gaan, als we in een flow zitten. Dan lijkt het vanzelf te gaan. Het voelt als een kettingreactie:
Actie -> inspiratie -> motivatie -> meer actie.
Nu is het mooie dat dit geen eenzijdig proces is of eenrichtingsverkeer.

Begin gewoon. Of DOE IETS, zoals het kunstwerk van Serge Verheugen in Amsterdam me al jaren probeerde te vertellen. Door actie te ondernemen vind je vanzelf de inspiratie en motivatie om verder te gaan. Zelfs als dat betekent dat je gaande weg opnieuw begint of een andere richting in gaat. Dat is alleen maar goed, want dat betekent dat je geïnspireerd bent om iets te maken. Ook speelt dit principe volgens mij, een sleutelrol in creativiteit en innovatie; een nieuw idee is namelijk altijd een combinatie van dingen die je eerder hebt gezien, gelezen of gehoord (bron: A Technique for Producing Ideas, James Webb Young; 1965). Dus ga naar dat museum, lees een boek, kijk die film.

En deze ‘truc’ werkt niet alleen als je creatief moet (wilt) zijn, maar ook in andere situaties. Heb je geen zin om te gaan schoonmaken, begin met het putje van de gootsteen. Geïnspireerd door het glimmende resultaat ga je vaak gemotiveerd verder. Magisch toch? Zo ben ik vanmorgen gewoon begonnen met schrijven. Eerst schreef ik wat over hoe ik me voel en over wat ik nog wil gaan doen. Als ik daar niet aan begonnen was, dan zou deze tekst hier nu ook niet staan. Een mooie toepassing op schrijf-gebied is de Morning Pages methode, waarbij je elke ochtend begint met het schrijven van 3 A4’s. Ongeacht waarover.

In mijn research over dit onderwerp (ja, zo ben ik) kwam ik tegen dat Mark Manson dit omschrijft als het “Do Something” Principle. Nu heb ik zijn boek The Subtle Art of Not Giving a F*ck niet gelezen, omdat de titel me niet aanspreekt. Desalniettemin heeft Manson dus toch een goed punt in z’n boek.

Wat ga jij doen? Hoe kom jij tot actie, motivatie of inspiratie? Wat zijn jouw tricks? Laat het me weten op reply@blijvendnieuwsgierig.nl

Bonus

Soms is er wel inspiratie om wat te doen of te maken, maar ga je er toch niet mee aan de slag. Wat ik regelmatig doe, is mezelf de vraag te stellen: is wat ik nu doe, ook hetgeen ik nu het liefste zou doen? Eigenlijk is dat een mini-moment van reflectie. Wil ik nu echt deze serie op Netflix kijken of lees ik liever een boek. Wil ik nu echt mijn emails wegwerken of maak ik liever een wandeling? Probeer maar eens.

Vanmorgen kocht ik het eerste zine van Reinier Ladan genaamd Heldere Instructies. Wacht, ging ik te snel? Oké, introductie-modus aan:

Reinier Ladan is een online persoonlijkheid en freelance product owner en heeft (net als ik) een achtergrond in interactie ontwerp. Ik schrijf online persoonlijkheid, omdat ik Reinier niet persoonlijk ken, maar ik ken zijn blog Minder maar Beter en volg regelmatig zijn twee podcasts: Snuggere Zaken met Rick Pastoor (over productiviteit en werken anno nu) en ook de Appels en Peren show.

Nu fabriceerde Reinier een zine, en dat is cool. Want een zine is eigenlijk een soort magazine, een boekje, met een duidelijk offline en fysiek karakter. Iets wat je zelf maakt en zelf uitgeeft (en ik ben een groot voorstander van zelf doen). Ik ken het begrip zine uit de punkrock- en underground-scene, waarbij in de jaren 90 veel independent zines werden uitgegeven. Reinier's zine is dus ook gemaakt voor print, maar je kunt het natuurlijk ook lezen op je laptop of ereader (of zoals ik op mijn Remarkable tablet).

Waarom een recensie over een zine van 24 bladzijdes, vraag je je misschien af? Ik vond het weer eens tijd om wat te schrijven en ik wil graag dit originele idee (een zine dus) onder de aandacht brengen. Zoals ik al schreef heb ik geen persoonlijke relatie met Reinier en ook geen financieel belang.

Waar gaat het over

Reinier heeft al veel geschreven over wat hij een 'Persoonlijk besturingssysteem' noemt; je eigen manier van werken die voor jou optimaal is. Dit zine gaat over jezelf duidelijk instructies geven, zodat je, in de toekomst, nog weet wat je bedoelde en wat je moet gaan doen. Kortom: taken en takenlijstjes. Nu heeft het geen zin om hier alle inhoud uit de doeken te doen, want dan moet je beter de zine kopen op Minder maar Beter. Maar laat me toch een paar take-aways delen, die voor mij de moeite waard zijn.

Take-aways

Binnenkomende dingen moeten altijd wachten, want als het goed is, ben je al geconcentreerd met iets bezig. Noteer je ideeën, verzoeken en taken op één centrale plek en verwerk die items een paar keer per dag. Wat ook meteen een goede tip is voor omgaan met je email.

Een goede taak, aldus Ladan:

1. bevat een werkwoord
2. zie je voor je en doe je zelf
3. kun je in één sessie afronden (dus realistisch en haalbaar)
4. bevat alle informatie die je nodig hebt om te starten

Er is een substantieel verschil tussen taken en projecten. Een project heeft een duidelijk einddoel en omvat meerdere taken (die dus klein genoeg zijn om in een korte tijd af te ronden). Een hele goede tip vond ik de naamgeving van projecten: zorg dat je projecttitels de eindstaat van je project reflecteren. Bijvoorbeeld; 'de nieuwsbrief van week 26 is verstuurd.'

Binnen projecten richt je je op de eerstvolgende actie, in plaats van een hele lijst met dingen die je mogelijk zou kunnen doen. Met die next step duik je meteen in je project. Ikzelf heb nogal eens de neiging om te verdwalen in opties, randvoorwaarden en alternatieve mogelijkheden.

Zines - Minder Maar Beter

De zine Heldere Instructies. Van jezelf, aan jezelf. is nu te koop! Klik op de link voor alle informatie over de zine en hoe je ’m binnen 2 minuten kan kopen. Over Minder Maar Beter Zines In de Minder Maar Beter zines kun je verdieping verwachten van datgene wat je in de nieuwsbrieven leest. De […]

Minder Maar Beter

Recensie

Zoals je hierboven leest is het allemaal geen rocket-science, maar het is goed en beknopt opgeschreven. Dat is ook kenmerkend voor het format. Wanneer dit yet another productiveitsboek zou zijn, dan zou het op mijn stapel 'te-lezen-boeken' komen. Nu heb ik het in een half uurtje met een kopje koffie erbij doorgenomen. Ik denk dat dat de kracht is van dit format. Fijn is ook dat Ladan erg levendig schrijft, zoals we hem ook kennen van zijn podcasts.

Het hele ding ademt zine. Wat ik daarmee bedoel, is dat het ook echt ontworpen is voor print, zonder exclusief daarvoor gemaakt te zijn. Dat is echt heel tof gedaan. Typografisch is het soms wat rommelig. Zo is er een pagina met citaten, highlights en een verwijzing uit een woordenboek of ineens een handgeschreven lijstje.

Soms mis ik concrete voorbeelden, bijvoorbeeld in het hoofdstukje 'Help, mijn taak is een project'. Daarin schrijft Ladan: 'Vaak heeft je taken-app een goede functie om met projecten om te gaan'. Oké, maar geef even een voorbeeld van wát dan een goede manier is.

Conclusie en een idee

Zoals je leest ben ik enthousiast. Vooral enthousiast over het format van zine en het nieuwe leven dat Reinier Ladan het inblaast. Dat wil niet zeggen dat de inhoud slecht is, integendeel. De kracht zit 'm in het beknopte karakter, maar wat praktische voorbeelden of werkstappen zouden het nóg beter maken. Het draait immers om 'Heldere instructies'. Net zoals ik Rick Pastoors GRIP ook al eens resumeerde als één grote (en super goede)  bloemlezing van alle productiviteitsboeken van de afgelopen 20 jaar, is dit zine een fragment, of beter een 'best-of' over één klein onderwerp. Je takenlijst. En dat is precies het begin van productief én nuttig werk.

Ik ben benieuwd naar de volgende zines van Reinier. Op zijn site hint hij al naar de onderwerpen: informatie verzamelen, zelf-reflectie en werkplek optimalisatie. Ik ga het volgen!

Zoals vaak gaat enthousiasme gepaard met inspiratie en ideeën, dus hier een idee voor zine-makers: Bij tijdschriften en magazines is de duurste advertentie vaak de achterzijde. Logischerwijs, omdat een blad vaak of met de cover of met de achterzijde naar boven op je tafel ligt. Het zou ook voor dit soort zines leuk zijn wanneer de meeste praktische tips of take-aways nog een keer herhaald werden op de achterkant. Altijd in je blikveld!

Wil je reageren op deze post, stuur me dan even een mail op reply@blijvendnieuwsgierig.nl

Sinds het begin van dit jaar heb ik veel tijd geïnvesteerd in het opzetten van een aantal self-hosted tools. Self-hosted wil zeggen dat je bepaalde software, doorgaans open-source software, zelf installeert op een server die jij beheert of die van jou is. In dit artikel leg ik uit waarom, hoe en wat ik self-host en waarom het vrijheid oplevert.

Waarom self-hosten

Privacy

Alles wat je aan online diensten en 'cloud-services' gebruikt staat op een computer ergens in de wereld. Of zoals de bekende meme gaat: The cloud is just someone else's computer.  Wat er dan precies met jouw data (en meta-data) gebeurt weet je dus nooit precies. Zeker bij closed-source software, waarbij de broncode dus niet openbaar is en daardoor ook niet in te zien is wat er allemaal 'gebeurt', is het onduidelijk hoe ze om gaan met jouw gebruik van een bepaald programma. Er zijn tal van voorbeelden zoals Zoom, maar ook Facebook en Google die alle acties die je doet opslaan. Vaak kijken ze niet naar de inhoud van je berichten of foto's, maar hebben ze aan de meta-data al genoeg. Metadata gaat niet over 'wat', maar wel over met wie je communiceert, hoe vaak, hoe lang, wanneer, vanaf welke locatie of apparaat. Wanneer je zelf je software kunt hosten en dus ook de data in eigen beheer houdt, weet je zeker dat de data a) van jou blijft en b) door niemand gezien of gebruikt wordt.

(On)afhankelijkheid

Daarnaast betekent het zelf hosten van software ook dat je niet afhankelijk bent van die diensten. Wanneer er bij hen iets mis gaat, ben je in het slechtste geval je data kwijt. Of wanneer zo'n dienst er plotseling mee stopt, dan moet je zelf weer zorgen dat je ergens anders terecht kunt. Een bekend voorbeeld is Wunderlist. Dat was een sympathieke club ontwikkelaars uit Berlijn die een goede en gebruiksvriendelijke to-do app gemaakt hadden. Microsoft kocht ze op, integreerde wat van de functionaliteit in hun eigen todo-app en trok de stekker uit Wunderlist.

Nerd-factor en 'het open internet'

Tot slot vind ik het fantastisch dat er mensen over de hele wereld samen werken om hun (en jouw) 'problemen' op te lossen. Open source software staat bijna gelijk aan het samen delen en samen ontwikkelen van oplossingen. Communities als Bitbucket en Github faciliteren deze samenwerking op een prachtige manier, waardoor iedereen kan bijdragen aan open-source projecten. Wanneer ik soms door 'bug-reports' (meldingen van foutjes in een programma) browse dan vind ik het vaak prachtig om te zien hoe mensen samen aan het speuren zijn naar de fout. Waarna ze samen tot een verbetering komen die leidt tot een nieuwe versie van het programma. Diezelfde gemeenschapszin drijft het 'vrije internet'. Er zijn gelukkig nog steeds veel plekken op het internet waar mensen anderen proberen te helpen, niet alleen met Open Source software, maar ook met inzichten, tips en adviezen. Reddit is in die zin een prachtige bron van kennis, niet alleen voor de laatste kattenfilmpjes, maar bijvoorbeeld ook over Personal Finance, de reparatie van je espressomachine of het bouwen van een zonnepaneelinstallatie.

Hoe ik self-host

In het vorige kopje staat ook nerd-factor. Dat heb je wel een beetje nodig. Je moet het leuk vinden om ergens in te duiken, je hoofd te stoten, eens opnieuw te moeten beginnen en soms je hele werk weg te moeten gooien. Tegelijkertijd is dat ook een van de lastige punten van Self-hosten (ik gebruik het nu maar even als werkwoord); de vereiste kennis van technische systemen, zoals databases, servers met hun ssh-toegang, zorgt voor een hoge drempel voor het 'grote publiek'. Echter zijn er wel enkele initiatieven die dit steeds makkelijker maken. Zo draai ik zelf een aantal programma's op mijn Synology NAS.

Synology NAS

Een NAS is een harde-schijf die aan je netwerk hangt, althans zo begon het ooit. De laatste jaren zijn het eigenlijk steeds betere, snellere en zuinigere computers geworden, waardoor ze beter te beschrijven zijn als thuisserver. Een bekend merk is Synology en in mijn optiek blinken ze uit in de software pakketten die ze standaard aanbieden. Niet alleen kun je je bestanden erop zetten, je kunt ze als media-server gebruiken, ze hebben een heel eigen Office pakket en een erg goed alternatief of je fotocollectie te beheren (en te back-uppen vanaf je mobiele telefoon). Voor de echte geeks is er ook goed nieuws, want je kunt Docker-containers draaien op een Synology NAS. Oei, dit wordt echt een technische blog nu. Anyway, Docker stelt je in staat om super veel open source pakketten zelf te draaien, zonder dat je moet gaan kloten met versies, conflicten en instellingen.

Raspberry Pi

Naast mijn Synology NAS gebruik ik een Raspberry Pi, het bekende mini-computertje.  Ook een prachtig ding want het is klein, efficiënt en kost 'niets'. De capaciteit van een Raspberry Pi is natuurlijk minder dan van een 'echte server' of van een NAS, maar het is perfect om te experimenteren en is inwisselbaar: bij problemen vervang je bijvoorbeeld de SD-kaart, herinstalleert de software of vervangt de Raspberry Pi.

VPS Server

Dit is een server die in de 'cloud' draait. Het is dus geen apparaat dat je thuis hebt staan, maar zoals de naam (Virtual Private Server) is het een stukje van een cluster servers waar jij gebruik van mag maken. Zie het als een computertje waar je mee kunt doen wat je wilt, maar die ergens op een super efficiënte server boerderij staat. Per maand betaal je een klein bedrag (afhankelijk van de skills en capaciteit) en je kunt los.

Wat ik self-host

Ja mooi allemaal. Maar nu misschien even wat concrete voorbeelden.

• Met Home Assistant bestuur en monitor ik ons huis. Het zorgt er voor dat de lampen aan gaan wanneer het donker is en dat we een melding krijgen wanneer de wasmachine klaar is. Het mooie van Home Assistant is dat het allerlei gesloten systemen aan elkaar kan koppelen: van Philips Hue tot informatie van Buienradar, van kleine sensoren tot zelfgeknutselde deurbellen.
• Iedereen heeft een wachtwoordmanager nodig, maar het is hele top wanneer je die wachtwoorden ook echt in eigen beheer houdt. Met Bitwarden kan dat. Inmiddels is ons LastPass abonnement opgezegd en gebruiken we Bitwarden op de laptops én mobiele telefoon.
• Mijn notities maak ik in Joplin, die alles opslaat in een self-hosted webDAV server (op de Synology NAS). Zo weet ik zeker dat al mijn aantekeningen nooit verlies en omdat ze in MarkDown gemaakt zijn, kan ik ze ook met allerlei programma's openen. Naast Joplin heb ik ook BookStack draaien, wat een soort wiki is. Mijn idee daarmee was om wat handleidingen en documentatie op te slaan voor de dingen die ik maak en doe. BookStack is heel tof, maar een beetje te omslachtig voor mijn doel. Voor een team of klein bedrijf is het een absolute aanrader.
• Op dit moment experimenteer ik, qua notities & knowledge-management system ook met Roam Research, maar dat is dus een web-service met alle afhankelijkheden van dien. Om toch gebruik te maken van de geweldige mogelijkheden van 'bidirectionele links' en de Zettelkasten methode probeer ik ook Obsidian, zodat ik mijn eigen markdown-bestanden weer kan hosten. Over notities, Roam en Zettelkasten komt later vast nog wel een aparte blogpost.
• Pi-hole is een stuk software dat ik echt iedereen zou willen aanbevelen. Pi-hole, de naam zegt het al, draait op een Raspberry Pi houdt alle advertenties en reclame tegen in je hele thuisnetwerk. Elk apparaat dat via je wifi (of kabel) verbinding maakt, laat dus geen advertenties meer zien. Ik zou absoluut niet meer zonder Pi-hole willen en kunnen. Voor mij laat dit echt de kracht van Open Source en developer-communities zien.
• Dit weblog is ook self-hosted en draait op Ghost. Ghost heeft een interessant business model waarbij ze je een standaard hosted blog aanbieden, waaraan je dan alleen maar je domeinnaam hoeft te koppelen. Maar ze bieden ook de mogelijkheid om het gratis op je eigen server te installeren. Super sympathiek en ook nog eens echt mooie software.

Overigens is niet altijd het self-host of Open Source alternatief beter. Een poos gebruikte ik Wallabag als read-later service. Daarmee kun je artikelen en URL's opslaan, zodat je ze later kunt terug lezen en kunt archiveren. Echter werkt voor mij Pocket veel beter, onder andere doordat je de opgeslagen artikelen ook op je Kobo e-reader kunt lezen. Een ander voorbeeld was FireFlyIII. Een pakket waarmee je persoonlijke financiën kunt bijhouden en inzichtelijk maken. Voor mij zaten er te veel haken en ogen aan, zodat ik toch weer gekozen heb voor een 'online service'.

Dus...

In deze blogpost heb ik proberen inzicht te geven wat de charme en voordelen van het self-hosten van software kan zijn. Zoals je hierboven hebt kunnen lezen zijn er soms ook wat haken en ogen, of simpelweg betere alternatieven. Deze blogpost is dan ook geen pleidooi dat je alles moet gaan self-hosten, maar als je een beetje een nerd bent en je online-vrijheid hoog in het vaandel hebt staan, dan is het super leuk om er eens in te duiken. Het is een mooie manier om zelf verantwoordelijk te zijn en zelf de controle te hebben.

Dive in tips: Er is een interessant, maar pretty nerdy Self-hosted podcast, een podcast over self-hosten en dus geen self-hosted podcast :). Hoewel dat natuurlijk ook kan! Hier een lange lijst met self-host software pakketten: Awesome selfhosted. Daarnaast is r/selfhosted ook een mooi startpunt.

Noot: Oh ja, let trouwens wel op met wát je allemaal toegankelijk maakt voor het 'hele internet'. Je wilt niet hebben dat iedereen met je URL jouw verlichting kan bedienen of je notities kan lezen. Bedenk goed wat openbaar moet zijn en wat alleen binnen je thuisnetwerk hoeft te functioneren. Daarnaast is het goed je te realiseren dat je ook zelf verantwoordelijk bent dat alles blijft draaien. Zorg ook dat je back-ups maakt.

Laat me weten wat jij self-host of wat je uit wilt gaan proberen: reply@blijvendnieuwsgierig.nl

Man, wat is er al veel geschreven over COVID-19, of de coronacrisis en wat zal er nog veel geschreven worden. Mijn eigen media dieet zorgde ervoor dat de berichten langzaam toch binnen druppelden, inmiddels maanden terug. Niet alleen de dagbladen en TV-programma's maar elk blogje, of het nu gaat over literatuur, innovatie of personal finance, alles heeft een vleugje corona. Besmettelijk in elke vorm dus.

Eigenlijk was ik niet voornemens om ook over 'de corona' te gaan schrijven, tot ik me realiseerde dat er een interessante link is met een scriptie die ik 10 jaar geleden schreef.

In 2010 studeerde ik af aan de Design Academy Eindhoven. Een tweejarige masteropleiding in Conceptueel Design. En ik studeerde daar af met een product-ontwerp én met een onderzoek annex scriptie, genaamd: "Design in Times of Crisis, revisited." Zonder die hele scriptie hier integraal over te gaan nemen wil ik het hebben over het motto van dat werk;

Schaarste is een katalysator voor creativiteit en innovatie.

Wanneer mensen minder hebben, is er een grotere behoefte aan creatieve oplossingen hoe daarmee om te gaan. Met andere woorden, wanneer we minder geld, materialen of bijvoorbeelde sociale contacten hebt, gaan we beter nadenken over hoe we slim met die beperking om kunnen gaan.

Op een bepaalde manier sta ik te popelen om te ontdekken wat deze crisis ons voor goeds gaat brengen. De eerste onderbouwing van die gedachte vond ik terug in een interview (in Quartz) met Lidewij Edelkoort, waarin ze uitlegt wat voor kansen er nu liggen, voornamelijk op gebieden als consumentisme, luchtvervuiling en materiaalgebruik. Uitdagend maakt ze het statement dat "Corona een zegen voor de mensheid kan zijn". Ze grossiert overigens behoorlijk in one-liners: "A quarantine of consumption" mag ook op een tegeltje (via Dezeen).

Coronavirus offers “a blank page for a new beginning” says Li Edelkoort

The coronavirus epidemic will lead to “a global recession of a magnitude that has not been experienced before” but will eventually allow humanity to reset its values, according to trend forecaster Li Edelkoort.

Marcus FairsDezeen

Een roep om solidariteit om samen de toekomst vorm te geven, zeker nu die kansen in een stroomversnelling komen, komt naar voren in het artikel dat Yuval Noah Harari, waar ik trouwens een soort haat-liefde verhouding mee heb (met zijn werk dan) voor de Financial Times schreef.

"... But these are not normal times. In a moment of crisis, minds too can change quickly. You can have bitter arguments with your siblings for years, but when some emergency occurs, you suddenly discover a hidden reservoir of trust and amity, and you rush to help one another."

Yuval Noah Harari: the world after coronavirus | Free to read

This storm will pass. But the choices we make now could change our lives for years to come

Yuval Noah HarariFinancial Times

Wat arrogant om na twee van dit soort 'denkers' terug te gaan naar mijn eigen werk uit 2010. Maar ik doe het toch

Wat ik zo tekenend vond aan de nasleep van de Great Depression (of in het goed Nederlands: Crisis van de jaren 30) was de voortgangsdrift en hoe verschillend ermee om werd gegaan. Zeker op het gebied van ontwerp en innovatie. In het kort kwam het (volgens mij) neer op het volgende: in de Verenigde Staten werden ontwerpers aan het werk gezet om producten mooier en aantrekkelijker te maken, zodat de consument weer gestimuleerd werd om meer te kopen.

In Nederland en Europa richtten ontwerpers als Le Corbusier, Mart Stam en Willem Hendrik Gispen zich op de functionaliteit en efficiëntie in productie. Een stoel was een instrument om op te zitten, in plaats van een voortzetting van wat altijd gezien was als 'een stoel'. Ook Gerrit Rietveld streefde naar dit ideaal en onderstreepte zelf ook het bovengenoemde credo. In zijn woorden: "Noodgedwongen beperking kan en moet zich ontwikkelen tot blijde bevrijding van het overtollige".

Ondanks dat het ook toen ‘mindere tijden’ waren, zorgde het voor een enorme opleving van creativiteit en inventiviteit. De voorbeelden zijn talloos, denk bijvoorbeeld aan de multiplex spalken die Ray en Charles Eames maakten voor het Amerikaanse leger in de tweede wereldoorlog en hoe dit hen inspireerde tot de latere plywood stoelen. Maar je hoeft geen ontwerper of architect te zijn om vernieuwend te zijn.

Laten we in de eerste plaats overleven, maar laten we ook proberen om iets van deze tijd te leren. Wat kan er anders en wat moet er anders? Hoe kijken we over 10 jaar terug op de tijd dat we ineens allemaal gingen video-bellen met opa, oma én onze collega’s, hoe we opeens aan de buurvrouw vroegen hoe het met haar ging en hoe we ineens toch wel konden thuiswerken? Met onze voeten tussen de Duplo.

En als laatste; Inspiratie ontstaat niet in een vacuüm. Blijf nieuwsgierig!

PS Mijn afstudeerscriptie vind je hier: Design in Times of Crisis, revisited.

Er is genoeg te lezen, er is meer dan voldoende content, er zijn te veel boeken om te lezen en te veel minuten podcast om te luisteren. Onze informatie komt letterlijk uit alle hoeken, gaten en slimme speakers. Meer en meer realiseer ik me dat ik niet alles kan lezen, luisteren en in mindere mate zien en vind daar mondjesmaat berusting in.

De laatste tijd hecht ik meer waarde aan bundeling van informatie. In plaats van een nieuwsfeed met chronologisch gesorteerde nieuwsberichten is het veel fijner een krant (of website) open te slaan en te zien dat er een hiërarchische structuur is toegepast. Ingedeeld in kopjes en secties. Waarbij iemand (die je vertrouwt) zegt: “ik denk dat dit belangrijk is en misschien vind je dit ook interessant”. Eigenlijk is dat niet meer dan een persoonlijke selectie, een weerspiegeling van de redactie of auteur. Het woord cureren vat dit, denk ik, samen.

Het is niet zo dat ik het internet ga cureren, dat doen anderen al. Maar ik wil mijn kijk geven en ik houd ervan om te delen wat mij inspireert. Gedreven door enthousiasme, maar soms ook door wrok of ergernis. In de hoop mijn eigen gedachten onder woorden te kunnen brengen en wellicht structuur te vinden in de informatiestromen die ik interessant vind. Geen rode draad die voor iedereen geldt of valide is, maar gewoon mijn draad.

Nederlands

Ik heb besloten dit blog, en ook mijn nieuwsbrief, in het Nederlands te schrijven. Het Engels kleeft zich onherroepelijk aan alles wat nieuw, technologisch en digitaal is. Echter vind ik het ook belangrijk dat we in onze eigen taal (of dialect) over dit soort zaken kunnen praten. Ik heb een voorliefde voor lokale taal en wil daar bewust mee omgaan. Het Engels is zo’n lingua franca op het web geworden, maar ook in het dagelijkse leven. Soms kost het echter alleen wat extra moeite om te zeggen wat je wil, in je eigen taal. Daarnaast vind ik dat alles in het Engels zo snel gaat, alle content maar opgaat in de massa, elke zin een one-liner wordt en je met 140-karakters al de wereld op z'n kop kunt zetten. We worden doodgegooid met fancy hippe Medium-artikelen, waarbij de clickbait-titel vaak nog het meest kunstige is. Maar die tirade, zal ik voor later bewaren.

Blijvend nieuwsgierig

Dan misschien even kort over de titel. Blijvend Nieuwsgierig. Ik verwoord op deze manier mijn 'aandoening' in de positieve zin van het woord. De reden dat ik veel wil lezen, schrijven, ontdekken en wil maken is simpelweg dat ik zo veel dingen interessant vind. En dat wil ik graag met anderen delen. Dit blog is daar een manifestatie van. Voor mezelf, maar ook voor anderen.

Nieuwsbrief

Eind 2015 begon ik een nieuwsbrief, waarin ik artikelen en inzichten deelde die mij interesseerden of opvielen. Dat was ontzettend leuk om te doen. Toch hield ik het maar vijf edities vol. Daarna werd mijn dochter geboren en heb ik mijn best gedaan om de achtbaan waarin we terecht kwamen, te besturen. Die achtbaan is inmiddels een rustig boemeltreintje geworden, soms wat vertraging en soms overvolle coupes, maar het gaat goed (ja zelfs met twee kinders). Daarom ben ik weer meer gaan schrijven en wil ik ook mijn nieuwsbrief weer nieuw leven inblazen. Het zou leuk zijn als je je ook inschrijft. Qua inhoud zal het een mix worden van items op dit blog, aangevuld met artikelen en gedachten. Hoogstwaarschijnlijk kan ik het ook niet laten er af en toe een muziektip in te stoppen. Het archief van mijn nieuwsbrief vind je hier: https://www.getrevue.co/profile/BartN.

Over privacy

Ik heb een sterke visie op privacy en de onstilbare data-honger van The Silicon Empire, zoals Sidney Vollmer het noemt. Hierover komen later vast en zeker nog artikelen op dit weblog. Bij het opzetten van dit weblog houd ik rekening met jouw privacy. Je wordt niet gevolgd, er worden geen cookies geplaatst, niet van mij en niet van derden. Deze en mijn andere websites worden door mezelf gehost en draaien op Open Source software. Omdat ik benieuwd ben naar bezoekersaantallen, verzamel ik simpele statistieken met Matomo, waarbij alle IP-adressen standaard worden geanonimiseerd. Mijn nieuwsbrief wordt gehost bij Revue, wat een Nederlandse club is van sympathieke jongens (en meisjes). De data die zijn verzamelen (je email en optioneel je naam) worden niet verstrekt en niet verkocht aan derden.

Fijn dat je er bent.

Bij het verzorgingstehuis is hij niet bekend. Niet op de laatste plaats omdat hij er onverzorgd uitzag, maar simpelweg omdat hij nog op zichzelf woont. Er moet een intentie geweest zijn om zijn gezichtsbeharing te cultiveren, echter gaf het resultaat er geen schijn van. Zijn baard bestond uit plukken witgrijs haar, die al jaren terug hun stugheid verloren hadden en nu als een vacht over zijn wangen een weg naar zijn hals zochten. Zijn trui, grove steek, vale kleur was zo wijd geworden dat het leek of er slechts een aantal botten binnenin de functie van tentstok dienden. De vraag rijst of de trui wijder geworden was of de drager gekrompen. Afgaande op zijn Granny Smith groene polo, welke bijna tot op zijn knieën rijkt, heeft kleding voor hem slechts een functioneel doel. Daarvoor is hij niet hier.

Vaak komt hij bij de bibliotheek. Een plek waar over de jaren heen de boeken plaatsmaakten voor koffiebar en druk-bezochte speelhoek, zoals ook op deze woensdagmiddag.

Tijd heeft hij voldoende. Eerst de Volkskrant van begin tot eind. De wereld beschouwend vanachter zijn grootglazige bril, het geluk niet erkennend dat zijn type montuur weer onverwachts in de mode is geraakt. Daarna Dagblad Trouw. De NRC.

Dank voor de dagelijkse publicaties. Wat is er gewichtiger om op je oude dag op de hoogte te zijn van wat er allemaal op de wereld gebeurt. In het perspectief van toeschouwer in al zijn passiviteit bladert hij dag in dag uit de dagbladen door. Zijn tijd zit er bijna op, maar zijn interesse in de wereld blijf onverminderd hongerig. Een theoretisch idealist. Geen puf meer om wat te veranderen. Zijn enige optie is te oordelen over het heden vanuit het verleden.

“Zie je wel, ik heb het altijd al gezegd”.

Dit bericht schreef ik op 23 november 2013 en publiceerde ik destijds op medium.com.

Gisteren liep ik door Amsterdam, daar kom ik wel eens. Iemand kwam me  tegemoet met een Google Glass op z’n hoofd. Een groene Google Glass. Ik  dacht: “Waarschijnlijk is dat niet eens een échte Google Glass, maar een  Chinees namaak-brilleke”. Maar zojuist zocht ik het net even op, want  zo ben ik. Er zijn dus wel degelijk groene Google Glass brillekes. Nu  sta ik dus waarschijnlijk, met argusogen kijkend, op een echt Google  Glass-gefilmd-filmpje.
En dat dus in Amsterdam.

Dit stukje schreef ik op 11 oktober 2013 en plaatste het destijds op medium.com.

De regen drupt vandaag in kleine drupjes omlaag.

Alleen als je goed  kijkt zie je het verschil tussen nat en droog, zo geniepig klein en  onzichtbaar zijn ze.

Horen doe ik ze wel, wanneer ze in een plas vallen  en er onmiddellijk deel vanuit gaan maken.